March, 2002/ CONCERT REVIEW

Zoals de vroege Ani DiFranco heeft ze de industrie niet nodig, zoals Tori Amos kan ze overweg met de piano en zoals Michelle Shocked bezit ze een grote dosis eigenzinnigheid… Wat haar tot Jennifer Terran maakt, een volstrekt ongewone singer-songwriter met drie cd's in eigen beheer (Cruel uit '98, maar met songs van de periode '91-'96; Rabbit uit '97 en The Musician uit 2000, die laatste een aanrader) Een allereerste uitstap buiten de eigen V.S. bracht haar voor drie weken naar Nederland en België, wat ze niet zonder enige euforie afsloot in de Brugse Cactus Club. Al had ze vooraf van ons landje geen te best idee. "Jullie kwamen toch niet alleen maar af op de foto? Ik dacht dat België een puriteins land zou zijn, maar toen ik mezelf zag hangen, moest ik mij mening herzien." Op www.jenniferterran.com en op de cd-hoesjes zie je wel meer intrigerende prenten van deze mooie dame, die ook op toneel haar sexy duiveltjes ontbindt: L.A. 101, met Michael Stipe megafoon, is een suggestief stuk over masturbatie, net voldoende 'teasing'. Maar het aftasten van grenzen, het flirten met haar fraaie uiterlijk gaan nooit over de schreef: het past gewoon bij haar fysiek en ze verkoopt zich helemaal niet. Tussen de songs door lange introducties die alle mogelijke richtingen kunnen uitgaan, naargelang wat haar te binnen schiet of bezig houdt, of het nu over vliegvissen gaat, of over een hond die haar pas gebeten heeft, of het Nederlands dat ze al kent, van 'snoetje' over 'stroopwafel' tot 'stoofappel'. Dit soort grillige fantasie en vranke openheid wekt heel wat hilariteit op, al gaat het ten koste van het aantal gespeelde songs. De playlist her- en bedenkt ze dan maar ter plaatse. Haar 'enhanced', zeg maar gekannibaliseerde Barbiepoppen - "the pubic hair is real beaver!" - tonen een bijna on-Amerikaanse afkeer van glitter, glamour en plastic. Kortom, Jennifer Terran is echt en ze heeft dat vertaald in een handvol songs die er mogen wezen. De nieuwste cd is eigenlijk een concept rond een muzikante die erg veel lijkt op Jennifer zelf: na de nodige ontgoochelingen en dramatische gebeurtenissen ("An executive was killed") keert Mad Magdaline ("A sick little tune") de bizz de rug toe. Die songs willen het best werken, zoals het ontroerende Liberty Lunch of Magdaline Try. Puur kippenvel tijdens Santa's Secret dat ze verweeft met het aloude Venite Adoremus, hoogtepunt uit de set. Hier spreekt een volwassen, voldragen Terran die het allemaal 'together' heeft, want ze heeft op de koop toe een gouden stem, een dictie, zeg maar een presence die je afwisselend warm en koud doet krijgen. Effectief, zeg maar uitstekend begeleid door de staande bas van levensgenoot Brendan Statom (die zich voor het overige volledig wegcijfert voor Jen), speelt ze een aardig stukje piano, maar het kan alleen met wat onorthodox slagwerk, of zelfs a capella. Deze Terran kan binnen enkele jaartjes uitgegroeid zijn tot een 'grande dame' in de 'primera division' van de singer-songwriters. Tot daar het goede nieuws. Maar we zijn zeker niet onverdeeld gelukkig. Want als Terran ooit tot het gild wil horen, moet ze zeker luisteren naar de goede raad van iemand die haar regieaanwijzingen geeft. Iemand die streng is op de songkeuze, want af en toe blijft ze iets te veel hangen in puberale of adolescente beschouwingen over een hond met drie poten of haar lievelingskat, met alle respect voor die beesten: "Though the vet says she's a boy, she's a girl no matter what they say". Iemand die er zelfs bepaalde deunen genadeloos uitbonjourt (Sweet Love) Iemand ook die de set toch iets meer lijn en opbouw geeft zonder evenwel de authenticiteit, de wispelturigheid, de 'candeur' aan te tasten. We vermoeden wel dat de losse pols waarmee ze het nu benaderde geïnspireerd werd door het moment: het laatste concert, de gezelligheid van de Cactus Club (dat mag toch even onderstreept), het aandachtige, gevat reagerende publiek. Dat weze haar dus bij deze grif vergeven. Maar een volgende keer mag ze dat talent van haar wel eens optimaliseren. (Antoine Légat)

BACK TO PRESS CONTENTS

March, 2002/ CONCERT REVIEW IN ENGLISH

As the early Ani Di Franco, she doesn't need the industry, like Tori Amos she can deal with the piano and like Michelle Shocked she possesses a lot of personality….What makes her Jennifer Terran, a totally unusual singer-songwriter with 3 CD's released independently ("Cruel'' of '98 but with material from the period '91-'96; ,"Rabbit'' of '97 and ,"The Musician'' of 2000? That last one an absolute must) A very first tour outside the States brought her for three weeks to Holland and Belgium, a tour she closed down in the Cactus Club of Bruges, not without euphoria. Although she didn't have a very positive idea of our country beforehand. "You not only came along because of the photo? I thought Belgium would be a very puritan country, but when I saw myself naked hanging on the walls of Brugge, I had a change of opinion.''

At www.jenniferterran.com and on the CD-booklets you'll see more intruiging pictures of this beautiful lady, who also on stage releases her sexy devils: ,"L.A. 101'' with Michael Stipe megaphone is a suggestive piece about masturbation, just teasing in the right way. But the testing of boundaries, the flirting with her appealing outside never go over the top: it just fits her physical condition and she's not into selling it. Between songs her long introductions go every which way, as ideas drop in or conditions demand it. She could deal with fly fishing, or about a dog that just bit her, or the Dutch she already knows, from ,"snoetje'' over ,"stroopwafel'' to ,"stoofappel''. This kind of whimsical fantasy and candid openness stirs up a lot of hilarity, even if its with the loss of songs played. The play list is invented or reinvented on the spot. Her ,"enhanced'', let's say cannibalised Barbie dolls-,"the pubic hair is real beaver!''- show an almost un-American disgust of glitter, glamour and plastic. In short, J.T. is real and she's translated that in a couple of songs that's worth remembering. The most recent CD is in fact a concept about a lady musician who looks a lot like Jennifer: after the unavoidable disappointments and dramatic events ('An executive was killed') ,"Mad Magdaline'' ('A sick little tune') finally turns her back on the industry These songs actually work, like the moving ,"Liberty Lunch'' or ,"Magdaline Try''. Pure chicken skin during ,"Santa's Secret'' that she coules with the age old ,Venite Adoremus'', aclimax in the set. Here's the mature, fully evolved Terran who's got it all together, because in addition she's got a golden voice, a diction, let's say a presence that leaves you hot and cold in turn. She's effectively, admittedly brilliantly escorted by the double bass of her life's partner Brendan Statom (who for the rest completely eclipses himself for Jen), she plays a mean piano but if need occurs she'll do some unorthodox percussion, or she'll bring the song home a capella. This Terran could well evolve into a major force in the top league of singer-songwriters.

Thus far the good news. But we are not totally happy. For, if Terran wants to join the league, she will have to listen to the directories of someone who could act as her stage coach. Someone who's severe on song choice, because some of the tunes tend to stick to adolescent points of views about a dog with three legs or a darling cat, with due respect for these animals: ,"Though the vet says she's a boy, she's a girl no matter what they say''. It would have to be someone cruel enough to throw out some songs (,"Sweet Love''), someone who gives her set some structure without, however, eliminating authenticity, whimsicality, candour…We have reason to believe that in this instance the set was inspired by the looseness of the moment: the very last gig, the cosiness of the Cactus Club (may we underline this for once?), the attentive, positively reacting audience. So we can be very forgiving on that. We only hope she optimises the talent she undeniably got.